aankomst albufeira

21-02-2012

img_345

Na 30 uur sturen en het altijd zo gezellige Frankrijk achter ons gelaten te hebben zijn we eindelijk in Portugal aan gekomen. De truck had nog wel wat last van het water in de tank uit holland, dus we moesten elke 300 km de kleine brandstof filter schoonmaken.Wat dus inhield,rubber handschoenen aan, alles losschroeven naast de diesel tank, de boel schoonmaken met een Colgate tandenborsel, de boel weer vastdraaien en stinkend van de diesel de reis voortzetten. Er gaat niets boven het leven van een trucker! Op de Tolweg hadden we weer een leermomentje, zo kan je credit card het bij het ene tolstation gewoon doen, maar bij het volgende station zegt een te chagrijnige trut dat je pasje niet goed is en je cash moet betalen, met een blik van je hebt zeker geen geld op je rekening. Gewoon cash betalen en haar met terug werkende kracht de huid vol schelden is volgens mijn therapeute, inge, het beste. In Portugal aangekomen hebben we geloof ik de derde wereld oorlog ontketend op kleine schaal, in het dorp waar mijn huis is. De truck hadden we op aanraden van een paar welwillende buren op een soort doodlopend weggetje gezet, vlak bij mij huis. Tot een niet bekende buurman hysterisch naar ons toe kwam en vertelde dat als hij een hartaanval zou krijgen de ambulance niet bij hem zou kunnen komen, terwijl er zeker 3 meter ruimte was. Nou hebben ze in portugal heeele brede ambulances. Maar dit was echt te gek, hij ging ook echt als een amsterdamse stadswacht bij de truck staan met de alarmlichten van zijn auto aan. Zo van, als ik een hartaanval krijg dan weet de ambulance me zeker te vinden. Ik weet ook bijna zeker dat hij zijn moeder heeft gebeld om uit te janken. Tot overmaat van ramp kwam er een nazaat van eva braun aanrennen met een hoop geschreeuw en als stop woord privado, privado!!! oftewel we stonden op een stuk weg wat haar vader nog in de tweede wereld oorlog opgeÃĢist had. Op de vraag of ze engels sprak werd ze compleet hysterisch en wilde ze me slaan. Na haar in onvervalst amsterdams uitgescholden te hebben droop ze af, met haar afgezakte legging en pantoffels van diezelfde vader. Of dit alles zal helpen bij mijn inburgering in Portugal betwijfel ik maar het luchtte wel op. Oftewel midden in de nacht hebben we onze truck moeten verplaatsen tot groot ongenoegen van het niet-foute deel van het dorp. Nu staat de truck onbewaakt op de openbare weg, we zien het wel. Ik moet nog een paar patienten behandelen, die perse door mij geholpen willen worden, maar als het aan mij lag was ik gelijk doorgereden. Even een nachtje slapen dan ziet de wereld er weer wat positiever uit. Alhoewel ik hoop dat die ambulance er toch niet langs kan. Tot overmaat van ramp, en waarschijnlijk als straf van god met Portugees bloed is er geen gas in huis, dus is er geen warm water. Koud douchen!!. Maakt niet uit, het leven van een hulpverlener gaat nu eenmaal niet over rozen.

Like ons!


Volg ons!