05-09-2013

Liefs van Wouter uit Almeria: ‘Wachten op de boot afvaart 10 uur, net weer sta toilet trauma overleefd X’

5 september 2013

Vanochtend om zes uur opgestaan . Pier en ik hebben nauwelijks geslapen, maar wel een beetje uitgerust. Even de schimmel afkloppen….geen probleem goed voor de weerstand . TL licht uit en om als een dief in de nacht alles in de truck te flikkeren en naar de haven te rijden. Bakkie koffie, kaartje kopen en maar wachten. Ik dacht nog even naar de wc, maar ik was even vergeten dat ze hier van die staan toiletten hadden . Eigenlijk vind ik dat als je een kunstknie hebt , er een invalide toilet beschikbaar moet zijn. Na het uitzoeken van het schoonste toilet, die ene dus met de minste drollen, heb ik een poging gedaan! Het feit dat de deur ook niet dicht kon gaf mij een psychische verkramping van de sluitspier. Dan maar op de boot. Pier , onze oude wereldreiziger die alles al had meegemaakt zei ‘zo erg kan het toch niet zijn’ . Hij kwam zo wit als zeeuwsmeisje terug met de melding ‘dit gaan we dus niet doen’  Momenteel zitten we op de boot en varen in plm zes uur naar Nador,  waar als het goed is het ontvangst comité van de Najib Foundation klaarstaat om ons langs de douane te loodsen.  Zit ik weer tegenover zo’n kauwgom herkauwende vrouw, een soort zes uur lang durende halfjaarlijkse controle .Een KNO arts kan gelijk aanschuiven want  ik kan diep in haar keel kijken. Niet kijken heeft geen zin want ze blaast van die bellen die ze dan laat knallen, zelfs tijdens het telefoneren! Gelukkig ze slaapt, maar wat is nu erger snurken of smakken. Soort cruise schip from hell . Bij aankomst hadden Pier en ik bedacht of we worden met vlag en wimpel binnengehaald of het wordt weer drama. Het werd dus weer drama . Ondanks de goede bedoeling van het regel comité , was er uiteindelijk dus niets geregeld. Men dacht dat het wel zou lukken met de vertrouwde ons-kent-ons-regel-en-ritsel cultuur . Ondanks mijn waarschuwingen dat het land gezien onze ervaring vorig jaar toch echt veranderd is. In Marokko kent iedereen wel een belangrijk persoon  op een hele hoge positie. Pier en ik vroegen ons af wie wij eigenlijk kende op hoge posities en kwamen niet verder dan de tante van Pier die op tien hoog woont in een bejaarde flat . Of te wel truck weer in douane depot en met handbagage Nador in . Het verdere commentaar hierover is niet  geschikt voor blog en kinderen!  xxxx

04-09-2013

4 september 2013

Vandaag hebben Pier Kerkstra, de bouwer van de truck,www.twigatravelcars.nl , en nu onze chauffeur op de heenreis, en ik de truck verder volgeladen met allerlei tandheelkundige meuk uit de praktijk in Albufeira.  Daniëlle de Belgische tandarts aldaar was zeer behulpzaam maar had een blik van, blijft er nog wat over voor mij om normaal mee te werken. Het viel gelukkig allemaal mee, alhoewel de truck nu tot een meter hoog volgeladen is met: tandpasta tandenborstels en ingezamelde cadeautjes, dankzij een geslaagde inzamelactie op Facebook . We moeten naar Almeria zo’n 680 km van Albufeira vandaan om de truck in te schepen. Dus karren maar.

De tocht ging gestaag , we kwamen veel heuvels tegen en de oude dame gaat dan maar 40 km per uur, dus tijd genoeg om van het uitzicht te genieten. Na tien uur rijden bereikten we rond 7 uur in de avond Almeria . De zoektocht naar een hotel strandde al vrij snel, omdat de meeste hotels in het historische centrum liggen. Het bord  ‘verboden voor voertuigen boven de 3,5 ton’ had ons alert moeten maken, maar nadat we de eerste palmbladeren van de bomen hadden gereden en wat oudjes uit de stoel hadden geveegd wisten we dat een hotel het niet ging worden. Gelukkig hadden we een bordje camping gezien en dreigde het lepeltje – lepeltje met Pier in de daktent te worden. Pier had al eerder op deze camping gestaan en zei dat we op het strand konden staan ,sterrenhemel strand, lepeltje – lepeltje met Pier,om de beurt voor liggen ,TOP ! Echter niets was minder waar, want op het strand staan was door politie verordeningen geen optie meer . De truck was te groot om tussen de gewone campers te staan maar de campingbaas had nog een oplossing. We hadden al argwaan moeten krijgen want hij zag er uit als een dikke Duitser met een Amerikaanse hoed. Hij sprak Engels en had hetzelfde herkenbare loopje als ik, soort krom . Er was nog een soort schuurtje waar hij ook al een tijd niet in geweest was en daar konden we dan wel slapen . Het was een soort tweepersoons isoleercel met beschimmelde muren, maar goed een echte wereldreiziger zeurt niet. Tralies voor de ramen en een vette stalen deur met vergrendeling. Wel veilig want het kost een dief meer moeite om eruit te komen dan erin. Toen ik in de nacht moest plassen werd de hele camping wakker van die deur. Volgens mij had die campingbaas bedacht ‘die tandartsen zal ik wel even te grazen nemen’  maar wij konden er toch ook niets aan doen dat hij nog maar 1 tand boven had en zijn kunstgebit onder overdwars in zijn mond hing….

27-08-2013

Vandaag rijdt Pier Kerkstra, de bouwer van de truck, de truck naar Portugal. Wouter haalt nog meer tandheelkundig materiaal uit zijn praktijk in Albufeira, Dental Clinica Albufeira, wat nodig is voor ons werkbezoek in Marokko. Het is bijna 2400 kilometer rijden, de truck rijdt  80 km/per uur, maar bij flinke heuvels wordt dit gemiddelde bijna gehalveerd, dus reken maar uit……

03-04-2012

De reis van 2012 naar marokko is dus een fiasco geworden. Inge en ik gaan ons nu beraden op onze plannen in de toekomst. We geven het niet op!!! Aangezien we door onze financiele middelen zijn voor 2012, zal een volgende reis pas in 2013 plaatsvinden. Waarheen ??? Dit zal afhangen van de bureaucratie.

29-02-2012

Nadat we gisteren nog de hele dag gewacht hebben op het verlossende telefoontje. Is nu het doek definitief gevallen. Ondanks inspanningen op vele fronten, zijn ze bij de grens meedogenloos. We hebben nu allerlei toestemmingen, maar het is onmogelijk gebleken de juiste papieren op de juiste plek te krijgen. Toen we zelf vast zaten op het nieuwe douane complex, Port tanger med, wisten de beambten onderling al niet waarmee ze bezig waren. Laat staan dat als er een document op een of ander bureau belandt en zijn weg in het systeem moet vinden., het complex is zo groot dat men zich met busjes moet verplaatsen, zeker vijf voetbalvelden. Hoe kom dat ene document dan in vredesnaam bij dat ene mannetje dat ons dat stempeltje moet geven. Daar komt nog bij dat ze ons de indruk gaven het totaal niet te interesseren. Ik denk dat ze bij zo een grote grens al zoveel smeekbedes horen dat ze daar inmuum voor worden.

Lees meer »